Soms begint een dag zonder verwachtingen, en eindigt hij met een paar onverwachte beelden die je niet kunt laten liggen. Zo’n ochtend had ik laatst, toen ik op de fiets richting Vriezenveen vertrok. De wereld was gehuld in een zachte, grijze mist! 

Terwijl ik doortrapte, zag ik in de berm iets glinsteren. Een klein object dat nét genoeg licht ving om mijn aandacht te trekken. Natuurlijk kon ik het niet zomaar voorbij fietsen. Dus ging ik in de remmen, stapte af, en pakte mijn mobiel soms heb je geen professionele camera bij de hand om een bijzonder moment vast te leggen. 

Een paar kilometer verder gebeurde het opnieuw. Een onverwacht detail langs de weg, iets dat alleen opvalt als je de tijd neemt om echt te kijken. De mist maakte de omgeving bijna dromerig, waardoor elk klein object dat ik tegenkwam eruitzag als een scène op zichzelf. En ja… ook daar móest ik even stoppen voor een foto. 

Zo ging het de hele route: ik op de fiets, de wereld in zachte tonen om me heen, en telkens weer dat gevoel van dit moet ik vastleggen. Het herinnert me er altijd aan dat fotografie niet alleen zit in grote plannen, mooie locaties of perfecte apparatuur. Soms gebeurt het gewoon onderweg! 

En eerlijk? Juist dat maakt het zo mooi.